Op het eerste gezicht lijkt Zuid Afrika westers. De auto’s zijn mooi, de wegen goed en de huizen groot. Toch is er, wanneer je even verder kijkt, ook veel armoede te zien.
Het runnen van een tweedehands winkel is een van de activiteiten van Dorcas South Africa. Deze winkel is ondergebracht in dezelfde ruimte als het kantoor. De winkel kan qua assortiment en oppervlakte niet in de schaduw staan van de winkel in Andijk. Een ander groot verschil is de verhouding tussen vraag en aanbod: in Nederland is het aanbod van spullen relatief groot, terwijl in Zuid Afrika juist de vraag naar tweedehands goederen relatief groot is. De winst van de winkel wordt geinvesteerd in Dorcas South Africa. Soms komt het echter niet eens aan het verkopen van de spullen toe.
De vrouw van het echtpaar waar ik te gast ben, is de landencoordinator voor Dorcas in Zuid Afrika. Het echtpaar kent al langere tijd een vrouw van rond de vijfenzestig. Ennie heeft haar hele leven in een zelf-gemaakt huisje gewoond. Sinds haar pensionering, zo’n half jaar geleden, heeft ze echter van de overheid een huisje kunnen kopen. De overheid investeert in de bouw van goedkope woningen. Echter, de wachtlijsten zijn lang. Daarom heeft Ennie pas nu haar eerste echte eigen huis gekregen.
Het huis van Ennie is identiek aan dat van vele anderen in de wijk. Het huis telt vier ruimtes. Een ‘keuken’, woon- en eetkamer zijn in dezelfde ruimte ondergebracht. Hoewel, ‘keuken’ is een groot woord voor een gootsteen en een gasbrander. Verder is er een douche/wc. Althans, de wc staat er, maar voor een douche of bad moet Ennie zelf nog zorgen. De twee andere ruimtes zijn slaapkamers. Voor kasten is geen ruimte. Alleen met een tweepersoons bed is de ruimte al meer dan vol.
Voor inrichting van het huis heeft Ennie eigenlijk geen geld. Al een half jaar zit ze op kleine plastic tuinstoelen. Daarom heeft het echtpaar waar ik te gast ben, besloten om een bankstel dat onlangs bij de tweedehands winkel gebracht is, aan Ennie te schenken. Met het vier-delig bankstel langs de muren, hebben de kleinkinderen nog net ruimte om met hun vier duplex blokjes en paar spiderman-poppen te spelen. Want het is oma die op de kleinkinderen past. Dat kan zijn omdat de ouders aan het werk zijn. Maar wie verzekert je dat de ouders niet zijn overleden aan HIV/AIDS?
Zowel de jongens als Ennie hebben een fijne middag gehad. Ennie dankt God voor zijn goedheid. Het bankstel is een geschenk van Hem. Nu kan ze eindelijk relaxt zitten in haar eigen huisje, hoe klein en sober het verder ook is. Vergeleken met vele anderen heeft zij het getroffen…
Het runnen van een tweedehands winkel is een van de activiteiten van Dorcas South Africa. Deze winkel is ondergebracht in dezelfde ruimte als het kantoor. De winkel kan qua assortiment en oppervlakte niet in de schaduw staan van de winkel in Andijk. Een ander groot verschil is de verhouding tussen vraag en aanbod: in Nederland is het aanbod van spullen relatief groot, terwijl in Zuid Afrika juist de vraag naar tweedehands goederen relatief groot is. De winst van de winkel wordt geinvesteerd in Dorcas South Africa. Soms komt het echter niet eens aan het verkopen van de spullen toe.
De vrouw van het echtpaar waar ik te gast ben, is de landencoordinator voor Dorcas in Zuid Afrika. Het echtpaar kent al langere tijd een vrouw van rond de vijfenzestig. Ennie heeft haar hele leven in een zelf-gemaakt huisje gewoond. Sinds haar pensionering, zo’n half jaar geleden, heeft ze echter van de overheid een huisje kunnen kopen. De overheid investeert in de bouw van goedkope woningen. Echter, de wachtlijsten zijn lang. Daarom heeft Ennie pas nu haar eerste echte eigen huis gekregen.
Het huis van Ennie is identiek aan dat van vele anderen in de wijk. Het huis telt vier ruimtes. Een ‘keuken’, woon- en eetkamer zijn in dezelfde ruimte ondergebracht. Hoewel, ‘keuken’ is een groot woord voor een gootsteen en een gasbrander. Verder is er een douche/wc. Althans, de wc staat er, maar voor een douche of bad moet Ennie zelf nog zorgen. De twee andere ruimtes zijn slaapkamers. Voor kasten is geen ruimte. Alleen met een tweepersoons bed is de ruimte al meer dan vol.
Voor inrichting van het huis heeft Ennie eigenlijk geen geld. Al een half jaar zit ze op kleine plastic tuinstoelen. Daarom heeft het echtpaar waar ik te gast ben, besloten om een bankstel dat onlangs bij de tweedehands winkel gebracht is, aan Ennie te schenken. Met het vier-delig bankstel langs de muren, hebben de kleinkinderen nog net ruimte om met hun vier duplex blokjes en paar spiderman-poppen te spelen. Want het is oma die op de kleinkinderen past. Dat kan zijn omdat de ouders aan het werk zijn. Maar wie verzekert je dat de ouders niet zijn overleden aan HIV/AIDS?
Zowel de jongens als Ennie hebben een fijne middag gehad. Ennie dankt God voor zijn goedheid. Het bankstel is een geschenk van Hem. Nu kan ze eindelijk relaxt zitten in haar eigen huisje, hoe klein en sober het verder ook is. Vergeleken met vele anderen heeft zij het getroffen…
